سوررئالیسم به, عنوان یکی از جریان های مهم هنر قرن بیستم، فراتر از عرصه تجسمی، دارای ابعاد ادراکی و مفهومی است که می تواند در تحلیل معماری داخلی کاربرد یابد. با وجود ارجاعات نظری فراوان، خلأ پژوهشی در تدوین مدل مفهومی سلسله مراتبی مؤلفه های سوررئالیستی و بررسی هم زمان کیفی و کمّی آن ها محسوس است. این پژوهش می کوشد نحوه بروز مؤلفه های سوررئالیسم در معماری داخلی معاصر و الگوهای ادراکی حاصل از دیدگاه متخصصان را شناسایی کند. رویکرد تحقیق، ترکیبی و اکتشافی است: در بخش کیفی، با تحلیل نظریات سوررئالیستی و نمونه های شاخص، مؤلفه هایی چون منطق رؤیا، همجواری عناصر نامرتبط، تغییر مقیاس، دگردیسی فرم، روایت مندی و بازی های ادراکی استخراج شد. در بخش کمّی، 11 پروژه توسط 12 متخصص ارزیابی و داده ها با روش تحلیل شباهت و خوشه بندی تطبیقی بررسی گردید. نتایج سه گونه سوررئالیسم روایی&ndash, ارگانیک، نئوسوررئالیسم مینیمال و سوررئالیسم تصویری&ndash, برندساز را آشکار کرد که همگی بر تعامل ناخودآگاه و گسست از منطق واقع گرا استوارند.